Sunday, 2 April 2017

राम नामाची गोडी मला लाविली हो किती दयाळू गुरु माझी माउली हो....

चैत्र महिन्याची शुंभकरा नवरात्र सुरु झाली की चैत्र प्रतिपदेच्या पहिल्या गुढी पाडव्याच्या दिवसानंतर भारतीय जनमानसाला ओढ लागते ती रामनवमीची. राम नवमी म्हणजे राम जन्माचा उत्सव !
रामनामाशी आम्हा भारतीयांचा अतूट संबंध आहे. राम नाम म्हणजे नवचैतन्य, नवजीवन , नव संजीवनी ! राम म्हणजे सत्य-प्रेम आनंद ह्या त्रयीचा सुंदर पावन संगम ! राम म्हणजे सच्चिदानंद, पावित्र्य हेच प्रमाण ह्याची साक्ष पटविणारे मर्यादा-पुरुषार्थ जीवनी रूजविणारे एकमेवाद्वितीय परमात्म्याचे स्वरूप!

राम नामाची गोडी मला लाविली हो किती दयाळू गुरु माझी माउली हो....
स्टेजवर हा गजर जोरात रंगला होता आणि मनात विचार आला की
किती उचित आहे हा गजर, नाही? आम्ही सामान्य माणसे रोजच्या प्रापंचिक अडी-अडचणींनी, व्यथांनी एवढे गांजलेले असतो आणि तरीही हा काळाच्या कसोटीवर उतरलेला साधा-सोपा असा हा रामनामाच्या स्मरणाचा मार्ग चोखाळण्याची बुद्धी आम्हाला होत नाही. सहस्रनामाच्या तुलनेचे असणारे ताकदवान रामनाम आम्ही घेत नाही. आपण सदैव काम्य भक्तीनेच त्या परमात्म्याकडे वा सद्‍गुरुकडे सतत काही ना काही मागण्याच करीत राहतो आणि ’ह्यांना आपले खरे हित कशात आहे हे कसे कळत नाही’ ह्या विचाराने त्या दयाळू सद्गुरुमाऊलीचे अंत:करण तीळतीळ तुटत राहते.

पुढे हीच हरिनामाची, रामनामाची आवड सर्वसामान्य जीवांना लागण्यासाठी ही दयाळू गुरुमाऊली, सर्वसामान्यांना ओळखीची असलेल्या ’बँक’ संकल्पनेची नव्या रूपात ओळख करून देते - ’रामनाम बँके’च्या रूपात. १८ ऑगस्ट २००५ साली सद्गुरु डॉ. अनिरुद्ध जोशींनी ’अनिरुद्धाज् युनिव्हर्सल बँक ऑफ रामनाम’ ह्या संकल्पनेद्वारे कलिकाळावर मात करण्याचा, प्रारब्धाच्या तडाख्यातून सही-सलामत बाहेर काढण्याचा जणू रामबाण उपायच असलेले ’रामनामवही’रूपी एक शस्त्रच म्हणा, श्रद्धावानांच्या हाती सोपविले!


’रामनाम वही’ ही एक २२० पानांची वही आहे; ज्यात ’राम’, ’कृष्ण’, ’दत्तगुरु’, ’श्रीराम जय राम जय जय राम’, ’जय जय अनिरुद्ध हरि’ अशा वेगवेगळ्या नामांच्या द्वारे भक्ताला - सुखी, आनंदी करणाऱ्या सहजसोप्या नामस्मरणाची तोंडओळख करून दिली जाते.ह्या रामनामवहीच्या प्रत्येक पानावर भक्तिमार्गाचा अग्रणी श्रीरामभक्त हनुमंताचा वॉटरमार्क असतो, ज्यावर भक्त ही विविध नामे लिहीत असतो. ह्या हनुमंताच्या चित्राकृतीवर नाम लिहिण्यामागची खूप सुंदर कथाही सदगुरु डॉ. अनिरुद्ध जोशींनी विशद केली प्रवचनातून, ती म्हणजे - लंकेला जाण्यासाठी सेतू बांधताना हनुमंताने पाषाणांवर रामनाम लिहून त्या पाषाणांनी वानरसैनिकां करवी थेट ’श्रीरामेश्वर ते लंका’ असा अभेद्य सेतू समुद्रावर बांधून घेतला. सेतू बांधून पूर्ण झाल्यावर श्रीरामांनी स्वबंधू लक्ष्मणासह पहिले पाऊल टाकताच ’श्रीराम जय राम जय जय राम’ ह्या गर्जनेने वानरसैनिकांनी त्यांचे स्वागत केले. तेव्हा प्रसन्नचित्त श्रीरामांनी हा वर दिला होता की ’जो कुणी श्रीहनुमंताच्या रेखांकित चित्रावर रामनाम लिहील, त्याचे नाम दशगुणे वाढेल.’त्यामुळे साक्षात श्रीरामांनी दिलेल्या ह्या ग्वाहीचे स्मरण ठेवून रामनाम वहीची रचना तशीच केली गेली.
  
मनुष्याचे मन बहुतांश वेळा कुठलीही गोष्ट करू पाहते, ते केवळ फायद्यासाठीच. जसे व्यवहारात आपण पाहतोच की एखादा ’सेल’ लागला किंवा काही सवलती मिळणार असतील, तर ग्राहकराजा कशी धाव घेतो ते! मग ह्याचेही भान राखूनच ’रामनामवही लेखनाचे’ लाभ - श्रध्दावानांना समजावून दिले गेले. स्वत:च्या वैयक्तिक फायद्याबरोबरच रामनाम वही लिहीणार्‍या  श्रध्दावानांच्या गांठी दुहेरी पुण्य़ कसे जॊडले जाते ह्याची जाणीव करून देऊन.

ते म्हणजे रामनाम वहीचा अजून एक महत्त्वाचा फायदा असा की ही वही भक्त स्वत:साठीही लिहू शकतो किंवा दुसऱ्यासाठीही लिहू शकतो. आपल्या आप्तांच्या वाढदिवस किंवा तत्सम महत्त्वाच्या दिवशी त्या आप्ताच्या नावाने रामनामबँकेत जमा करू शकतो. उदा. आजी, आजोबा आपल्या नातवासाठी लिहू शकतात, मुले आपल्या आईवडिलांकरता-भावाबहिणीकरिता लिहू शकतात. तसेच एखाद्या आजारी आप्ताच्या किंवा दिवंगत आप्ताच्या नावाने लिहूनही जमा करू शकतात. म्हणजे कोणीही कोणाकरिताही ही वही लिहू शकतो. ह्यामुळे अमूल्य लाभ मिळाल्याचे अनेक भक्तांचे अनुभव आहेत - वही लिहिणाऱ्या व्यक्तीलाही आणि ज्याच्या नावे वही लिहिली गेली त्या व्यक्तीलाही!!!
  
रामनाम वही लिहिण्याचा महिमा बघायचा झाला तर एक उदाहरण वाचनात आलेले आठवले ते नमूद करावेसे वाटते -
’कृपासिंधु’ ह्या मराठी मासिकाच्या नोव्हेंबर २०१२ च्या अंकात आलेला रेखावीरा जोशी ह्या स्त्री श्रद्धावानाचा बोलका अनुभव ह्याविषयी आपल्याला खूप काही सांगून जातो!

वाघोटण सिंधुदुर्ग येथे राहणाऱ्या रेखावीरा जोशी - ’रामनाम वहीनेच तारले’ ह्या आपल्या अनुभवात सांगतात की १३ मार्च २०१२ ला रात्री ९.३० च्या सुमारास त्यांच्या आजोबांची अचानक डाव्या हाताची व पायाची हालचाल होईनाशी झाली होती. डॉक्टरने सीटीस्कॅन करून संभाव्य अटॅकची शक्यता सांगून त्वरित उपाय केले आणि चौथ्या दिवशी आजोबा सुखरूप घरी आले. पण ही गोष्ट घडायच्या साधारण एक महिना अगोदर ह्या स्त्री भक्ताने १८ फेब्रुवारी २०१२ ला आजोबांच्या नावे एक रामनाम वही लिहून रामनाम बँकेत जमा केली होती. येथे त्या श्रद्धावान स्त्रीचा हा दृढ भाव आहे की ही रामनाम वही लिहिल्यानेच तिच्या आजोबांना रामनामाने तारले.

तसे पाहता ह्या ’पॉवरफुल’ रामनामाची गोडी जनसामान्यांना लावण्यासाठी सद्गुरुतत्त्व हे  युगानुयुगे झटत आलेले आहे असे आढळते .सद्गुरु नारदांकडून मिळालेल्या रामनामाच्या दीक्षेने ऋषिश्रेष्ठ वाल्मीकिंनी भक्तिमार्गावर एवधा मोठा पल्ला गाठला की प्रभू श्रीरामांच्या जन्माआधीच "रामायण" हे महान काव्य रचून रामचरित्र लिहिते झाले.

कालांतराने समाजाला रामनामाचे विस्मरण होते आहे असे दिसताच, साक्षात भगवान शिवशंकरांनी बुधकौशिक ऋषींना स्वप्नात दृष्टांत देऊन श्रीरामरक्षा रचवून घेतली.

संत रामदास स्वामींनीही गावोगाव फिरून श्रीरामनामाची गोडी जनमानसांत रुजविली. संत तुलसीदासांनीही ’श्रीरामचरितमानस’ ही रचना केली. हा एवढा अट्टाहास करण्याचे कारण ह्या सर्व संतांनी रामनामाचे महत्त्व जाणले होते.
  
रामनामाने पतित पावन होतात, रामनामाचा लाभ गहन - खूप मोठा आहे, रामनामाच्या आवर्तनाने तुम्हाला जन्ममरणांचे धरणे सोडवता येईल. ’एका रामनामाचे हे कोटींगुणे लाभ माझ्या लेकरांना लाभोत’ ह्या सद्गुरु डॉ. अनिरुद्ध जोशींच्या कळवळ्यापोटीच श्रद्धावानांच्या  जीवनी रामनामवही अवतरली.
 
सदगुरु हा  नेहमी साध्या सोप्या प्रकाराने भक्तांना प्रपंच न सोडताही परमार्थ करायला शिकवतात तो असा. म्हणूनच एरवी ज्यांनी कदाचित रामनाम घ्यायला कंटाळा केला असता, असे असंख्य श्रध्दावान भक्त आज न कंटाळता रामनामवही लिहीताना आढळतात . ते प्रारब्धाच्या तडाख्यांना न घाबरता तोंड देतात, संकटांना न डगमगता सामोरे जातात ते ह्याच रामनाम वहीच्या ताकदीने... फावला वेळ असो की प्रवास असो, सच्चा श्रद्धावान हा हाती रामनाम वही घेतोच. किती सहज सोपा मार्ग त्या दयाळू गुरुमाऊलीने आम्हाला दाखवला.

म्हणूनच तर गजरात बेधुंद होऊन श्रद्धावानांचा नामघोष दुमदुमत होता ----
    "रामनामाची गोडी मला लाविली हो, किती दयाळू गुरु माझी माऊली हो"

ही कृतज्ञता व्यक्त होत होती श्रद्धावानांची आपल्या सद्गुरुपोटीची.

देवाने माणसाला चांगल्या घरी जन्म दिला, शिक्षण दिले, नोकरी-धंदा देऊन पोटापाण्याची व्यवस्थित सोय लावली, लग्न लावून संसार थाटून दिला. हे सगळे जर देवाने आपल्याला तरुण वयात दिले आहे, तर त्याच देवाचे आपण आभारही तरुण वयातच मागू. ही कृतज्ञता व्यक्त करणे म्हणजेच आपण देवाच्या चरणीं खर्‍या अर्थानें नतमस्तक होणे आणि हीच आहे ’अंबज्ञता’, जी देवाला अत्यंत प्रिय आहे - भक्ताचा भोळाभाबडा कृतज्ञतेचा भाव.

चला तर मग....आपणही  सारे रामनाम वही लिहून ही अंबज्ञता ’त्या’ रामाच्या आणि त्याच्या परमप्रिय आदिमातेच्या म्हणजेच रामनामाला तारक मंत्राचा वर देणा‍र्‍या श्रीरामवरदायिनीच्या चरणी वाहूया आणि ’अंबज्ञ’ होऊया...

सूचना: हा लेख पहिल्यांदा २०१४ मध्ये रामनवमीला http://ramnavamiutsav.aniruddhabapu.in/2014/04/aniruddhasuniversalbankoframanam.html ह्या बेवसाईटवर प्रसिध्द झाला होता. 

Friday, 31 March 2017

मेरे साई के लिए हमारे प्रारब्ध भोगों का नाश - " भेद ये गहरा बात जरा सी " ।


ॐ कृपासिंधु श्रीसाईनाथाय नम: ।

आज मशहूर गीतकार शैलेंद्रजी का एक गाना सुन रही थी - उसमें से एक पंक्ती दिल को बहुत ही छू जाती है कि
मैं नदिया फिर भी मैं प्यासी - भेद ये गहरा बात जरा सी .....  
कितना सच है यह की नदिया जो हम इंसानो को बारह मास पानी देकर हमारी प्यास बुझाती है , पर वो जब तक सागर से ना मिल जाए , तब तक वह प्यासी ही रहती है ।  इस बात को सोचते  हुए मुझे मेरे साई कीं याद आ गयी कि इंसान के लिए कोई बात कितनी भी असंभव हो , पर मेरे साई के लिए बो बात "जरा सी " होती है, चुटकी बजाने जैसे आसान होती है, क्यों कि मेरे साई के पास नामुमकीन , असंभव इन शब्दों के लिए कोई जगह है ही नहीं , पर ये तभी मुनासिब होता है जब मैं साई को "मेरा" मानूं ।       

श्रीसाईसच्चरित के दूसरे अध्याय में हेमाडपंतजी बडे प्यार से कहतें हैं कि मेरे साई की कथाओं को सुनके हर इंसान की भूख प्यास मिट जाती है , उसे दूसरे कोई भी सुख का कोई मोल नहीं लगता और वह अपनी जिंदगी में पूरी तरह से  संतुष्ट हो जाता है , उसका अंतर्मन भी शांती, तृप्ती और समाधान का एहसास पाता है क्यों कि मेरे साई उनकी कथा सुननेवाले अपने भक्त को जिंदगी में सावधानी बर्तना सिखा देंतें हैं ।

अभी हमें लगेगा इस में कौनसी कठीन बात हैं ? हम तो अक्सर अपना खुद का खयाल  रखतें ही है, सावधानी भी बरततें हैं - अपनी सेहत के बारे में , पढाई के बारे में, नौकरी के बारे में , कारोबार के बारे में, पैसों के बारे में , फिर यह साईबाबा और कौनसी नयी सावधानी बर्ताने सिखानेवाले है? सवाल तो अपनी जगह पर सही है ऐसे लगेगा । अब मेरे साई जिंदगी में सावधानी बरताने  कैसे सिखातें हैं - यह जानने के लिए ,इस के पिछे छुपा राज जानने के लिए हमे कुछ और चीजों की तरफ भी ध्यान देना पडेगा  ।
हमें अपने जिंदगी में आनेवाली मुसीबतें , कठिनाईयां क्यों आती है , यह देखना जरूरी है । हर एक मनुष्य के मन में आहार, निद्रा, भय एवं मैथुन यह चार केंद्र होते हैं। इन चारों केन्द्रों की दिशा एवं ताकत हर किसी के पूर्वजन्म के अपने कर्म के अनुसार भिन्न-भिन्न होती हैं। पूर्वजन्म से इस जन्म में लिंगदेह के साथ आने वाला ‘प्रारब्ध’ यानी इन चारों केन्द्रों की जन्मजात स्थिति।
हेमाडपंतजी हमें इस प्रारब्ध का अर्थ  अध्याय ४७ में समझातें हैं ।
हम श्रीसाईसच्चरित की ४७ वे अध्याय में साँप और मेंढक की कथा पढतें हैं - यहां पर वो मेंढक याने पूर्वजन्म का चनबसाप्पा और साँप याने वीरभद्राप्पा रहते हैं , पूर्वजन्म याने पिछले जन्म के बैर के कारण वीरभद्राप्पा के खौंफ की वजह से चनबसाप्पा के मन में इतना भय पैदा होता है कि उसी भय से उसकी मौत हो जाती है । अगले जन्म में भी मेंढक बनने के बावजूद भी वीरभद्राप्पा के प्रती भय उसके मन से मिटता नहीं हैं ।
तो यह हो गया प्रारब्ध से उत्पन्न "भय " - अब जब की हमें हमारा पिछला जन्म ही मालूम नहीं होता , तो हम इस भय से सावधानी कैसे बरतें ? याने हमें हमारे प्रारब्ध से जुझने के लिए हरिकृपा की आवश्यकता होती है क्यों कि एक हरि याने परमात्मा , भगवान ही हमें ऐसी अंजान चींजों से उबार सकता है । इसिलिए संत एकनाथ महाराज जी हमें बतातें हैं - एका जनार्दनी भोग प्रारब्ध का। हरिकृपा से उसका नाश है ही।  

भले ही मुझे मेरा पिछला जन्म मालूम ना हो पर मेरे साई मेरे हर जन्म से वाकिफ है । इसिलिए वो साई ही बता सकतें है अपने चहिते शामा को कि पिछले बहतर जन्मों में क्या मैंने तुम्हें कभी छुआ था ? अब यह साई ही है जो मेरे पास हरि की कृपा ला सकतें हैं क्यों कि हम माने या ना माने पर वो ही तो हरि है, असल में मानव रूप में आए हुए हरि है, भगवान है ।

अब मेरे साई इस प्रारब्ध का नाश अर्थात इन चारों केन्द्रों की आज की स्थिति की सभी कमियों का, न्यूनता का नाश और इन चारों केन्द्रों का उचित समर्थकेंद्र में परिवर्तन अपनी सहज लीला द्वारा करतें हैं । जब हम साई को अपना मान के अपनी जिंदगी की बागडोर उनके हाथ में थमा देतें हैं और उनकी कथा सुनने लगते हैं तब "मेरे " साई मुझे जिंदगी के हर मोड पर सावधानी बर्ताना सिखातें हैं ।

प्रारब्ध निर्माण होने के लिए वजह होतें हैं - चार केंद्र - आहार, निद्रा, भय एवं मैथुन ।

अब साई इन केंद्रों मे हुई विकृती यानि खामी या न्यूनता को हटाने के लिए , उसका नाश करने के लिए सावधानी बरतना हमें कैसे सिखातें हैं इस के बारे में मैंने एक आसान सा लेख हाल ही में पढा - जहां लेखक महाशय ने साईबाबा की कथा सुनने पर हमारे साईबाबा ये गहरे भेदवाली भात को जरा सी बात बनाकर कैसे हम भक्तों पर अपनी कृपा बनायें रखतें हैं इसका विवरण किया था -
http://www.newscast-pratyaksha.com/hindi/shree-sai-satcharitra-adhyay2-part13/
यह लेख पढकर मेरे साई की जरा सी दिखनेवाली बात के पिछे कितना गहरा भेद छुपा है , यह जानकर साईबाबा के प्रति बहुत जादा प्यार उमड आया और मेरे साई की रहम नजर का अर्थ समझने में आसानी हुई । 

१. आहार केंद्र- यह सिर्फ भूख का केंद्र नहीं है जो खाने से मिटती है । अन्न की ही तरह अन्य सभी प्रकार की भूख भी इसी आहार केंद्र पर निर्भर रहती हैं। लैंगिक भूख, कीर्ति की भूख, पैसे की भूख, अधिकार की भूख, सत्ता की भूख इस तरह की सभी प्रकार की भूख इसी केन्द्र पर निर्भर होती है। जितने प्रमाण में यह केन्द्र अनुचित पद्धति से कार्य करता है, उतने ही प्रमाण में झूठी भूख का प्रमाण बढ़ जाता है।
अध्याय २५ में दामूअण्णा कासार जी कथा में हम देखतें है कि उनके पास तो काफी धन है । किंतु अपने दोस्त के कहने पर उन्हें जादा धन (पैसा ) कमाने की भूख लग जाती है । अभी साई जानतें हैं कि आगे चलकर कपस के कारोबार में दामू अण्णा अगर दोस्त के कहने से शामिल हो जातें हैं , तो उनका भी दिवाला निकल सकता है । इसिलिए साईबाबा दामूअण्णा को इस झुठी पैसे की भूख से बचने के लिए सावधानी बरतने के लिए आगा कर देतें हैं खत के जरिए । फिर भी दामू अण्णा जी की पैसे की झूठी भूख उन्हें शांती से बैठने नहीं देती और वो साईबाबा को मिलने शिरडी पहुंच जातें है और बाबा को धंदे में हुए मुनाफे का हिस्सा देने की  बात अपने मन में कहतें हैं । यहां भी साई दामू अण्णा ने किए हुए पैसे का लालच ना रखकर दामू अण्णा को सावधानी कैसे बरतनी है यही पाठ पढातें हैं क्यों कि दामू अण्णा ने साईबाबा को अपना माना था, अपने गुरु मानें थे।

२. निद्रा केंद्र - निद्रा केन्द्र यह केवल नींद का ही केन्द्र न होकर निद्रा केन्द्र यह ‘तृप्ति’ का केन्द्र है । इस केन्द्र की क्षमता पर ही जिस तरह शांत नींद निर्भर करती है, उसी तरह उचित आहार से तृप्ति, लालच, अतृप्ति में मर्यादा, वासनाओं के प्रति नीति का बंधन ये बातें भी निर्भर करती हैं। जिसका यह ‘तृप्ति’ केन्द्र (निद्रा केन्द्र) कम विकसित होता है वह जीव सदैव अशांत, अतृप्त रहता है। साईकथाओं द्वारा हमें प्राप्त होने वाला ‘समाधान’ (संतुष्टता) यह गुण हमारे इस निद्रा केन्द्र को पूर्ण विकसित करके हमें इस बात का अहसास करवाता है कि सच्ची तृप्ति एवं शांति किस में हैं ।
अध्याय ३५ में हम धरमसी जेठाभाई ठक्कर की कथा में पढतें है कि घर में बहुत सारा धन और सारे सुख के साधन होने के बावजूद धरमसी किस तरह झूठी गलत बातों में उलझा रहता है और अपनी जिंदगीं में शांती, तृप्ती , समाधान से परे रहता है । साईबाबा को मिलने के बाद ही साईबाबा उसे जिंदगी के इस नींद केंद्र की सावधानी क्या है इस की जानकारी देकर उस की जिंदगी की खुशियाली लौटा देतें हैं ।

३. भय केंद्र - भय केन्द्र यह है मनुष्य को उसके स्वयं की ‘कमजोरी’ की, उसकी क्षमता की, मर्यादा का एहसास करवाने वाला केन्द्र। संक्षेप में कहें तो मुझे अपनी हैसियत का एहसास करवाने के लिये यह भय केन्द्र अत्यन्त महत्त्वपूर्ण है। यह भय केन्द्र परमेश्‍वर ने मनुष्य को डराने अथवा सताने के लिये नहीं बनाया है, बल्कि मनुष्य अपनी मर्यादित क्षमता का सदैव ध्यान रख सके इसीलिये बनाया है। जिस समय मैं घमंड में आकर परमात्मा के धाक को न मानकर अपनी इच्छानुसार स्वैर व्यवहार करने लगता हूँ और अपनी ताकत का उपयोग दूसरों को तकलीफ़ देने के लिये करने लगता हूँ, तब मेरा यह भय केन्द्र विकृत हो चुका होता है।
अध्याय २२ में अमीर शक्कर की कथा हमें दिखाती है कि साई की बात न मानना या साईबाबा के वचनों का धाक न मानकर अपने घमंड में चूर होकर अपनी इच्छानुसार स्वैर वर्तन , व्यवहार करने पर कैसे मुईबतों के पहाड मुझ पर टूट पड सकतें हैं ।  किसी प्यासे को पानी पिलाने जैसा पुण्य कर्म भी मेरे लिए कैसी अनसोची मुसीबत पैदा कर सकता है । इसिलिए भय केंद्र से साईबाबा हमें डरातें नहीं बल्कि हमें सावधान करतें हैं कि कौनसी चीजों से हमें खतरा हो सकता है, हमारे जीवन में भय पैदा ना हो इसके लिए मेरे साईबाबा ही तत्पर है और वो ही मुझे सावधान करतें हैं ।

४. मैथुन केंद्र- मैथुन केन्द्र अर्थात् केवल लैंगिक केन्द्र नहीं बल्कि मानवी इच्छा भी है, अपनी ज़रूरतों को पूरा करने के लिये लगने वाले सामर्थ्य को पूरा करने वाला केन्द्र। कार्य सिद्ध करने की क्षमता एवं कौशल्य इस मैथुन केन्द्र पर ही आधारित होते है।

हम जब किसी कार्य को हाथ में लेते हैं, तब उसे पूरा करने के लिये क्षमता एवं सामर्थ्य साथ ही कौशल्य भी ज़रूरी होता है। इसके लिये उनकी पूर्ति होते रहना, परमेश्‍वरी उर्जा का अखंडित रूप में प्रवाहित होते रहना ज़रूरी होता है।

साईकथा सुनने से हरि की मेरे भगवान की परमेश्‍वरी ऊर्जा को हमारे जीवन में मेरे साईनाथ प्रवाहित कराते रहते हैं। साईकथाओं के आश्रय में रहनेवाले भक्त को परमेश्‍वरी ऊर्जा की कभी भी कमी नहीं पड़ती और इससे उसके मैथुन केन्द्र का कार्य भी सदैव उचित रूप में होते रहता है।

इस तरह साईकथा यानी हरिकृपा हमारे मन के इन चारों केन्द्रों को उचित दिशा प्रदान करती है अर्थात् हमारे प्रारब्धभोग का नाश करती है। हमारा प्रारब्ध चाहे कितना भी बुरा क्यों न हो यानी इन चार केन्द्रों की स्थिति कैसी भी क्यों न हो, मग़र फ़िर भी साक्षात् हरिकृपा होनेवाली साईकथाओं के द्वारा हम अपने प्रारब्धभोग को दूर कर अपना जीवनविकास ज़रूर कर सकते हैं, इसी बात की गवाही हेमाडपंत हमें दे रहे हैं। 

ॐ साई श्री साई जय जय साईराम ।

Wednesday, 29 March 2017

जिथे स्वामी पाय तिथे न्यून काय |

 “स्वामी समर्थ तारक मंत्र”
नि:शंक हो | निर्भय हो मना रे | प्रचंड स्वामी बळ पाठीशी रे ||
अतर्क्य अवधूत हे स्मरण गामी | अशक्य ही शक्य करतील स्वामी || १ ||
जिथे स्वामी पाय तिथे न्यून काय | स्वयें भक्त प्रारब्ध घडवी ही माय ||
आज्ञेविना काळ ना नेई त्याला | परलोकी ही ना भीती तयाला || २ ||
उगाची भीतोसी भय हे पळू दे | जवळी उभी स्वामी शक्ती कळू दे ||
जगी जन्ममृत्यू असे खेळ ज्याचा | नको घाबरू तू असे बाळ त्याचा || ३ ||
खरा होई जागा | श्रद्धेसहित | कसा होशी त्याविणा | तू स्वामीभक्त ||
कितीदा दिला बोल त्यांनीच हात | नको डगमगू | स्वामी देतील साथ || ४ ||
विभूती, नमन, नामध्यानादी, तीर्थ स्वामीच या पंचप्राणामृतात ||
हे तीर्थ घे आठवी रे प्रचिती |न सोडी कदा स्वामी जया घेई हाती || ५ ||


सदगुरु स्वामीसमर्थांचा तारक मंत्र ऐकून अगदी मन शांत होऊन जाते, मनाला एक असीम शांती , तृप्ती, समाधान मिळते. माझ्या पाठीशी माझे आजोबा, माझे माय-बाप , माझे बंधू-सखा अशी सर्वच नाती समर्थपणे निभावून नेणारे माझे स्वामी समर्थ आहेतच , एक भक्कम आधार, प्रचंड पाठबळ, कधीही दगा न देणारा , संकट असो वा काळमत्यु वा अपमृत्यु असो, कधीही आपल्या छत्र छायेपासून आम्हा लेकरांना वंचित न करणारा असा आमचा हक्काचा आश्रयनिधान , आमच्या जीवीचा विसावा !

अक्कलकोटचे श्री स्वामी समर्थ (प्रकटकाल : इ.स. १८५६-१८७८)

मराठी कॅलेंडर मध्ये आज श्रीअक्कलकोट स्वामी महाराज प्रकट दिन अशी नोंद आहे. स्वामींच्या आरतीत आपण गातो -
नृसिंहसरस्वती अवतारा संपविले
कर्दळीवनात जाऊनि तपाचरण केले
नवरुपां धारण करूनि प्रगट पुन्हा झाले 
वास्तविक पाहता श्रीगुरु दत्तात्रेयांनी आपला नृसिंह अवतार संपवून कर्दळीवनात जाऊन तप केले होते आणि नंतर इसवी सन १८५६ मध्ये श्रीस्वामी समर्थ  ह्या नव्या रूपाला धारण करून ते पुनश्च प्रकटले होते तो हा आजचा परम पावन दिवस !
पुढे इसवी सन १८७८ मध्ये स्वामींनी समाधिस्त होऊन आपला सगुण साकार अवतार संपविला असे भासवले, परंतु आजतागायत प्रत्यक्षात स्वामी आपल्या भक्तांच्या पाठीशी सतत उभे राहून, भक्तांना "हम गया नही जिंदा है " याच आपल्या अभिवचनाची प्रचिती सातत्याने  देत आहेत.
म्हणजेच सदगुरु हा त्रिकालाबाधित असतो हेच परम सत्य आहे की ज्याला ना जन्म असतो ना मरण असते. "तो" एकमेवाद्वितीय आहे , जो अनादि -अनंत आहे. आणि म्हणूनच देहाची मर्यादीत परिमाणे आपण त्यांना लाऊच शकत नाही मग भले सदगुरु हा सगुण साकार बनून भूतलावर मानवी देहात वावरत असो वा व्यावहारीक पातळीवर समाधि घेऊन ब्रम्हीभूत झालेला असो वा  देहातीत अवस्थेत असो. "तो" सदैव असतोच आपल्याच  सन्निध , आपल्या पाठीशी !
त्यामुळेच स्वामींचा तारक मंत्र पदोपदी ह्याचीच ग्वाही देतो की हो, मी तुझ्या पाठीशी सदैव उभाच आहे, 

नि:शंक हो | निर्भय हो मना रे | प्रचंड स्वामी बळ पाठीशी रे ||
स्वामी समर्थ आजोबांच्या चरणी भक्ती करताना  नि:शंक मनाने , निर्भय मनाने कसे स्वत:ला झोकून द्यायचे ह्याचे उदाहरण म्हणजे स्वामींचा शिष्य श्रीपादभट ! श्रीगोपाळबुवा केळकर लिखीत अक्कलकोटनिवासी श्री स्वामी समर्थ ह्या बखरीत २५१ व्या कथेत स्वामींचा शब्द ऐकून श्रीपादभट मनांत कोणतीही शंका -कुशंका न घेता , अगदी स्वत:च्या प्राणांची सुध्दा पर्वा न करता भर पुराच्या पाण्यात उडी घेतात, ते ह्याच अत्युच्च अढळ विश्वासापोटी की माझ्या पाठीशी माझे स्वामी उभे आहेतच आणि मला सांगतात की "भिऊ नको मी तुझ्या पाठीशी उभा आहे."
बखरकार केळकर बुवा सांगतात की एकदां आश्विन महीन्यांत  श्रीसमर्थांची स्वारी चंद्रभागेच्या तीरीं मणूर क्षेत्री गेली होती, जेथे पाऊस पडल्यामुळे भीमा नदीस मोठा पूर आला होता. स्वामी समर्थ आजोबांच्या सोबत चोळप्पा, श्रीपादभट व इतर बरेच सेवेकरी होते. तेथें भोजनाची कांहीच तयारी नसल्याने चोळप्पाने स्वामींची प्रार्थना करून काय करावे अशी विचारणा केली. स्वामी समर्थांना नदीच्या पलीकडे जावयाचे होतेआणि नौकाही नदीच्या पलीकडच्या तीरी होती, तेव्हा स्वामींनी नौका पलीकडे जाऊन कोण आणतो ? असे विचारले. चोळप्पांनी सांगाडी भोपळ्यांशिवाय जाता येणार नाही आणि नौकेशिवाय पुरात उडी घालणे म्हणजे प्राण देणे असे आपले मत मांडले. स्वामींनी हसून उत्तर दिले की " अरे आमचा लठ्ठेश्वर पंडित जाईल, तर नौका अवश्य घेऊन येईल." श्रीपादभटास स्वामी आजोबा ’लठ्ठ्या ’ म्हणून हांक मारीत. हें स्वामींच्या मुखीचे वचन श्रीपादभटाने ऐकून, गुरुचा शब्द प्रमाण मानून अंगावरची वस्त्रें काढून , पंचा नेसून समर्थ नामाचा  जयजयकार करीत भयंकर पुरात उडी मारली. सर्व सेवेकरी घाबरून जाऊन समर्थांना श्रीपादभटाचे रक्षण करा म्हणून विनवू लागली .पण स्वामी म्हणाले," मरतो कशाने ? आतां नौका घेऊन येईल पहा ! " आणि श्रीपादभटांनी समर्थांचे नामस्मरण करीत पुरातून पलीकडे पोहत जाऊन नौका आणली व आपल्या सदगुरु स्वामींना पलीकडे थोरल्या मणुरास नेले. खरोखरी स्वामींच्या तारकमंत्राची येथे जिवंत प्रचिती मिळते की भक्तानें नि:शंक कसे व्हावे, निर्भय कसे असावे आणि आपला भार "त्या" एकाच्याच चरणीं समर्पून कसे जगावे. "त्या"ला माझी काळजी आहेच ना, माझ्याही पेक्षा जास्तच !मग मला नि:शंक आणि निर्भय होता आलेच पाहिजे.
     
अतर्क्य अवधूत हे स्मरण गामी | अशक्य ही शक्य करतील स्वामी ||
बखरीमध्ये २१९व्या कथेत आपण वाचतो की शके १७७५ सालीं श्रीस्वामी समर्थ श्रावण महीन्यांत पंढरपुरास गेले आणि तेथून पुढे मोहोळ ह्या गावी गेले होते. तेथे एका सत्त्व संपन्न ब्राम्हणाचा मुलगा अकस्मात वायु होऊन मरण पावला होता. त्या ब्राम्हणाने समर्थ बसलेल्या गुहेच्या बाहेर "देवा धाव आता !" म्हणून गडबडा लोळून प्रार्थना करू लागला असता ,त्या ब्राम्हणाची करूणापर हांक ऐकून स्वामी समाधि सोडून धांवत गुहेच्या बाहेर आले व ब्राम्हणास हातास धरून म्हणालें ," भटजी , तुमच्या मुलास नीट घोड्यावर बसवून समुद्रतीराकडे पाठवा ! आणि खरोखरी तो मृत मुलगा चक्क उठून बसला !
श्री समर्थांना कोणतीच गोष्ट अशक्य नाही , अशक्य वाटणार्‍या गोष्टी , अतर्क्य गोष्टी सुध्दा स्वामी कृपेने सहज शक्य होतात.

२११व्या कथेंत ५वर्षाच्या कुणब्याच्या मुलीचा स्वामींनी मुलगा केला होता. लहानपणी ही कुणब्याची मुलगी स्वामी बसत त्या डोंगरावर आपली गुरे चरायला घेऊन जाई आणि आपल्या घरून आणलेली भाकरी स्वामींना प्रेमाने भरवीत असे. पुढे पैशाच्या लोभाने तिच्या वडिलांनी कुणब्याने तिला मुलाचा वेष करून एका निपुत्रीक असलेल्या सावकाराला विकले. त्यावेळेच्या प्रथेप्रमाणे सावकाराने आपल्या ह्या दत्तक मुलाचे लग्न ठरविले आणि लग्नात वधूपक्षाची मंड्ळी हळद लावताना कुणब्याचे हे बिंग उघडकीस आले. सावकाराने आपल्या फसवणूकीबद्दल राजाकडे फिर्याद केली आणि राजाने चक्क दोषी मानून ह्या ५ वर्षाच्या मुलीला ठारमारण्याचे फर्मान सोडले. पुढे मारेकर्‍यांनी त्या मुलीला मारायला जंगलात नेले असता, शेवटची इच्छा म्हणून ती लहानगी मुलगी स्वामी आजोबांकडे धाव घेते आणि स्वामी चक्क मुलीचे प्राण वाचवायला मुलीचा मुलगा करतात. स्वामी तारी त्याला  कोण मारी ?
प्रत्यक्ष प्रत्यंतर - अतर्क्य अवधूत हे स्मरण गामी | अशक्य ही शक्य करतील स्वामी ||

जिथे स्वामी पाय तिथे न्यून काय | स्वयें भक्त प्रारब्ध घडवी ही माय ||
२०९ व्या कथेंत जन्मांध असलेल्या द्वारकेतील सूरदासास केवळ स्वहस्तें डोळ्यांस स्पर्श करून दिव्य दृष्टी दिली आणि श्रीकृष्ण स्वरूपात दर्शन दिले तर
२१० व्या कथेंत हनुमानधारी येथील एका पांगळ्याला पाय दिले,
भक्ताचे प्रारब्ध स्वत:च्या हाताने स्वामी घडवीत आणि आपल्या भक्तांना कसलेही न्यून भासू देत नसत, कसलीही उणीव भासू देत नसत वा कमी पडू देत नसत ह्याचीच ही प्रचिती !

आज्ञेविना काळ ना नेई त्याला | परलोकी ही ना भीती तयाला ||
बखरीमध्ये १२७व्या कथेत - स्वामी आजोबांनी बाबसाहेब जाधव ह्या भक्ताचे मरण कसे परतविले हे वाचनात येते. आजोबा त्या भक्ताला कुंभार म्हणून हांका मारीत. त्यांना स्वामी म्हणाले कुंभार तुझे नावाची चिठ्ठी आली आहे. तेव्हा ह्या भक्ताने श्रींचे चरण घट्ट धरून श्रींची सेवा मनासारखी घडलेली नाही . करिता समर्थांनी कृपा करून तूर्त निरोप देऊ नये म्हणून प्रार्थना करताच करुणाघन स्वामींनी बाबासाहेबांचे मरण रोखले व  एका जंगी बैलावर "जा बैलावर " म्हणून सोडले. आज्ञेविना काळ ना नेई त्याला |
बखरी मध्ये १२९व्या कथेत - स्वामी समर्थांनी खेडेगावातील एका स्त्रीच्या मेलेल्या मुलास कसे प्राणदान दिले होते हे आढळते. ह्यावरून स्वामींच्या आज्ञेविना काळ ही माणसाचे प्राण हरण करायला धजत नसे वा परलोकात गेलेल्या माणसालाही कसलीच भीती उरत नसल्याचे सिध्द होते. त्यामुळे आपोआप मनाला व बुध्दीलाही पटते की

उगाची भीतोसी भय हे पळू दे | जवळी उभी स्वामी शक्ती कळू दे ||
जगी जन्ममृत्यू असे खेळ ज्याचा | नको घाबरू तू असे बाळ त्याचा ||
आपण माणसे जीवनातील लहान -सहान गोष्टींना भितो. पण तेच स्वामींवर विश्वास ठेवला तर सर्वकाही उचितच घडते. . १८६ व्या कथेंत लक्ष्मण कोळ्याचें जहाज भर समुद्रांत मोठें तुफान येऊन बुडू लागतें , तेव्हा तो "अक्कल्कोटनिवासिनी आई , धांव "! असे म्हणून आर्ततेने हांक मारतो स्वामींना , तेव्हा स्वामी चोळप्पाच्या घरी पलंगावर बसले असतां एकदम ताडकन उठून उजवा हात खालीं करून वर उचलतात आणि तोडाने हूं हूं हूं असें बोलतात आणि पुन्हा पलंगावर बसतात. कांही वेळाने स्वामींच्या हातांतून पाणी पडूं लागते जे खारट असलयाचे सेवेकर्‍यांना लक्षात येते. आणि इकडे समुद्रांत जहाज एकदम कचका मारून वर उचलले जाते, सोसाट्याचा वारा एकदम  कमी होतो आणि लक्ष्मण कोळी सुखरूप वाचतो. स्वामी जणू भर समुद्रांतही जवळींच उभे असतात व आपल्या बाळाला जन्म मृत्युच्या खेळांतून वाचवितात. जणू स्वामी आपल्या बाळांना प्रत्यक्ष ग्वाही देतात - जगी जन्ममृत्यू असे खेळ ज्याचा | नको घाबरू तू असे बाळ त्याचा ||


खरा होई जागा | श्रद्धेसहित | कसा होशी त्याविणा | तू स्वामीभक्त ||
२९ व्या कथेंत श्रीमंत मालोजीराजे हे गुरुप्रतिपदेच्या उत्सवास दर वर्षी गाणगापुरास जाऊन त्रिरात्र तेथे राहून ब्राम्हण भोजन घालून परत येत. एकदा रात्री नृसिंह सरस्वती स्वप्नांत येऊन बोलतात की "मी तुझें गांवी आलों असून तू येथे कां येतोस ? स्वप्न पाहून राजा जागा झाला व दुसरें दिवशी अक्कल्कोटास परत आला. श्रीस्वामी दत्तवतार असल्याची खात्री पटून पुढे राजाने श्रींच्या पादुका घेऊन गंधलेपन करून त्या आपल्या देवांत पूजेस ठेवल्या व पुंढे गुरुप्रतिपदेचा उत्सव राजा अक्कलकोटासच करू लागला - हे असते खर्‍या श्रध्देसहीत जागें होणे. कारण त्याशिवाय कोणी स्वामीभक्त होऊच शकत नाही.

कितीदा दिला बोल त्यांनीच हात | नको डगमगू | स्वामी देतील साथ ||
एकदा स्वामींच्या ठायी अनन्य भाव जडला, अनन्य शरणागती आली की माणसाला सतत जाणवते की स्वामी माझी साथ निरंतर करीतच आहेत, माझ्या अडीअड्चणींतून, संकटांतून तेच मला हात देऊन बाहेर काढतात अगदी सहीसलामत , माझ्या केसालाही धक्का न लागू देता !
बखरकार केळकर बुवा स्वानुभव सांगतात १५८ व्या कथेंत की स्वामींनी त्यांना कसे असाध्य आजारांतून जीवनदान दिले. त्यानंतर १५९व्या कथेंत शूद्राच्या विहीरीवर स्नान केले म्हणून स्वामींस गुडगुडी पाजणार्‍या बळवंतराव नावाच्या माणसानें त्यांना अपमानास्पद वागणूक दिली असताना केळकरांना वाटते येथे आपल्या ओळखीचे कोणी नाही , माझा कैवारी कोणी नाही , पण स्वामी मात्र केळकरांची उपेक्षा होऊ देत नाही. म्हणजे स्वामींनी दुसर्‍यांदा हात दिला होता. पुढे गोपाळपंताचा अंहकार घालवायलाही स्वामीच हात देतात. म्हणजेच स्वामी आयुष्यात एकदाच नाही तर वारंवार मला मदतीचा हात देतच राहतात, मला कोणीही साथ नाही दिली तरी माझे स्वामी मला साथ देतातच, अगदी १०८ % !

विभूती, नमन, नामध्यानादी, तीर्थ स्वामीच या पंचप्राणामृतात ||
हे तीर्थ घे आठवी रे प्रचिती |न सोडी कदा स्वामी जया घेई हाती ||
२३३व्या कथेंत केज गावचें महारूद्रराव देशपांडॆ आपल्या गांवी आजारी पडून अत्यवस्थ झाले असतां त्यांचा थोरला मुलगा रघूत्तमराव हे अक्कलकोटी श्रींच्या दर्शनास आले होते ,नमन करून प्रार्थना करून आपल्या वडीलांच्या प्राणांची भीक मागतात. श्री समर्थ आराम होईल म्हणून आशीर्वाद देतात , तेव्हा जाताना रघूत्तमराव स्वामींच्या चरणांचे तीर्थ घेऊन जातात व आपल्या वडीलांना पाजतात, त्या दिवसापासून देशपांडेना आराम वाटू लागतो आणि तें बरें होतात. येथे ध्यानांत येते की माझ्या स्वामी आजोबांचे तीर्थ ही त्यांच्या प्रत्यक्ष दर्शना समानच आहे. त्यामुळे स्वामी ज्याला कोणाला आपल्या हातीं घेतात म्हणजेच  एकदा आपला मानतात , चरणीं ठाव देतात, त्याला स्वामी कधींच टाकीत नाही.

समाधीस्थ होण्याच्या आपल्या अंतिम समयी श्री स्वामी समर्थांनी भगवद् गीतेत साक्षात श्रीकृष्ण  भगवंतानी दिलेले वचनच आपल्या भक्तगणांना दिले होते - 

अनन्याश्चिंतयतो मां ये जना: पर्युपासते। तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम्॥

''जे माझे अनन्य भावाने असे चिंतन, मनन करतील, त्या अनन्य भावाच्या चिंतनाची उपासना, सेवा मला सर्वस्व समजून अर्पण करतील त्या नित्य उपासना करणाऱ्या माझ्या प्रिय भक्तांचा मी सर्व प्रकारचा योगक्षेम चालवीन,'' असे त्यांनी आश्वासन भक्तांना दिले.

म्हणजेच थोडक्यात काय तर भगवान् श्रीकृष्णाने दिलेली ही ग्वाही स्वामींनी आपल्या भक्तांना पुनश्च एकवार स्वमुखाने दिली . परंतु येथेही पुरुषार्थ करायलाच सांगितले आहे की तुला तुझे परमेश्वराने दिलेले कर्म् तू करीत रहा, मी सदैव तुझ्यासोबतच आहे.
 ''भिऊ नकोस..मी तुझ्या पाठीशी आहे.'' असे अभिवचन देणाऱ्या अभयदाता श्री स्वामी समर्थ आजोबांच्या चरणीं कोटी कोटी लोटांगण आणि मानवी जीवनाचा हा जीवनयज्ञ त्यांनी दाखविलेल्या भक्तीमार्गावर चालून त्यांच्या चरणी समर्पित होवो  हीच आजच्या मंगलदिनी स्वामीचरणी प्रार्थना...

''अनंतकोटी ब्रम्हांडनायक राजाधिराज योगिराज परब्रम्ह सच्चिदानंद सद्गुरु  श्री स्वामी समर्थ आजोबा की जय.''
'' अवधूत चिंतन श्री गुरूदेव दत्त ''

॥ ऐशा स्वामी समर्थांना सदा असो दंडवत ॥
॥ ऐशा स्वामी समर्थांना सदा असो दंडवत ॥
॥ ऐशा स्वामी समर्थांना सदा असो दंडवत ॥
॥ ऐशा स्वामी समर्थांना सदा असो दंडवत ॥

Friday, 24 March 2017

श्रीसाईबाबा की पुकार सुनकर हमें कैसे "उठकर बैठना " है?

ॐ कृपासिंधु श्रीसाईनाथाय नम: ।

हेमाडपंतजी दूसरे अध्याय में साईकथाओं की अनन्य साधारण महत्त्व बखान करतें हुए कहतें हैं कि -
सुनते ही हम हो जाते हैं सावधान।
अन्य सुख लगने लगते हैं तिनके के समान ।
भूख-प्यास का हो जाता है संशमन।
और संतुष्ट हो जाता है अन्तर्मन।


मेरे साईबाबा की कथाओं का महज़ श्रवण करने से भी हर एक मानव अपना समग्र विकास कर सकता है, ऐसा सामर्थ्य श्रीसाईसच्चरित की इन सभी कथाओं में हैं। इसलिए साईबाबा की कथाओं को अगर हम पढें तो हमारा जीवन विकास करना कभी भी असंभव हो ही नहीं सकता क्यों कि मेरे साईबाबा के शब्दकोश में नामुमकीन , असंभव ये शब्द हैं ही नहीं । ये कथाएं बार बार पढकर , सुनकर मुझे साईनाथ का सामीप्य प्राप्त होता है, मुझे मेरे साईनाथ हमेशा मेरे साथ है, मेरे पास है इस बात की अनुभूती मिलने लगती है । 



हमारे जीवन से भय , न्यूनता कोसों मील दूर भाग जातें हैं । हमारे जीवन के कर्ता हम न होकर हमारे प्यारे भगवान साईनाथ हो जातें हैं - देखिए रघुनाथ और सावित्रीबाई तेंडूलकर इस साईभक्त पती-पत्नी का लडका बाबू वैद्यकीय परीक्षा देने से ज्योतिषी ने बतायी भविष्य बानी सुनकर बैठने में डर रहा था , हिचकिचा रहा था , उसके मां-बाप के समझाने पर भी वो मान नहीं रहा था ।  तब सावित्रीवाई तेंडूलकर का तो पूरा भरोसा साईबाबा के चरणों में था, उन्होने अपनी दिल की पीडा अपने साईबाबा के चरणों में रखी, तो उनके साईबाबा ने उन्के उस अटूट भरोसे को कायम रखा ।

शिरडी में ही बैठकर केवल अपने बातों से उन्होने बाबू के मन से ज्योतिषीजी के बानी का भय भी हटा दिया, उसका खुद पर का विश्वास दुगना कर दिया और उसे परीक्षा देने भी भेज दिया । इतना ही नहीम बल्कि एक परीक्षा (Oral -जबानी परीक्षा) देने के बाद जब बाबू डर कर दूसरी परीक्षा ( written - लिखाई ) में नहीं जा रहा था , तो साईबाबा ही कोई परिचीत व्यक्ती के भेस में उसे पहले परीक्षा में वो पास हैं ऐसी खुश खबर बताने पहुंच जातें हैं और परीक्षा छोडकर डर से घर पर बैठकर खाना खाने बैठे बाबू को परीक्षा देने भेज देतें हैं । यह हैं हमारे साईबाबा - यहां पर बाबू के जीवन में साईबाबा खुद कर्ता बन गए , बाबू की मां का विश्वास , उसकी बाबा के चरणों पर बनी श्रध्दा को कायम रहने के लिए ।

हमें तो केवल हमारे साईबाबा के आने पर उठकर बैठना है ।
  ‘उठकर बैठना है’ यानी वास्तविकता में हमें  क्या करना है? तो हेमाडपंतजी हमें इसका अर्थ भी समझातें है कि हम अहंकार की, षड्रिपुओं की, विकार-वासनाओं की गहरी नींद में डूबे रहते हैं, उस में से जागृत होकर हमें अपनी ही जगह पर केवल उठकर बैठना है। चलने का श्रम भी हमें करने की आवश्यकता नहीं है क्योंकि ये साईनाथ ही स्वयं चलकर अपने हर एक भक्त के पास आते रहते हैं। परन्तु हम ही घोर अहंकार की गहरी निद्रा में इस कदर डूबे रहते हैं और साथ ही कल्पनाओं की दुनिया में खोये रहते हैं कि हम जीवन की सच्चाई से दूर भागतें रहते हैं । 
अब बाबू तेंडूलकर की कथा को ही देखिए तो वह अपनी पढाई पूरी करने के बाद भी ज्योतिष्य पे भरोसा करके परीक्षा देने से मुं ह मोड रहा था । झूठे भविष्य की कल्पनाओं से डर गया था ।  

मेरे साईनाथ बारंबार मेरी तरफ़ आते रहते हैं, मेरे द्वारा बंद की गयी दरवाजे-खिड़कियाँ भी इन्हें रोक नहीं पाती हैं, क्योंकि इनकी गति ‘अनिरुद्ध’ है। इन्हें कोई भी, कभी भी, कहीं भी, किसी भी प्रकार से रोक नहीं सकता है। इसीलिए मैं चारों ओर से अपने सभी दरवाज़ें मज़बूती के साथ बंद करके भी यदि सोया भी रहता हूँ, तब भी वे मुझ तक आते ही रहते हैं।

ॐ कृपासिंधु श्रीसाईनाथाय नम: ।
 
ये साईनाथ मुझ तक आते हैं, बारंबार, तर्खड के कथा में जिस तरह हम पढ़ते हैं, बिलकुल उसी तरह। बाबा सौ. तर्खड को जो कहते हैं, उसे हमें मन में, हृदय में, अन्त:करण में अंकित करके रखना चाहिए। बाबा सौ. तर्खड से कहते हैं –

‘‘क्या करूँ माँ! मैं हर रोज़ की तरह। आज भी बांदरा गया था।
लेकिन नहीं मिला खाने-पीने को माँड। भूखा ही मुझे आना पड़ा।
कैसा देखो ऋणानुबन्ध। किवाड़ था यदि बंद।
तब भी मैंने प्रवेश किया स्वच्छंद । कौन प्रतिबंध लगा सके मुझ पर।’’

नौवे अध्याय में आनेवाले यह साईबाबा के खुद के शब्द हमें हमारे जीवन में अनिरूध्द गती से आनेवाले मेरे साईनाथ के बारे में बताते है, मेरे अहसास को ताकत देतें हैं ।

ऐसे ही हैं ये मेरे साईनाथ, हमारे साईबाबा  ! हम यदि अपने मन के सारे दरवाज़े भी हम बंद कर देते हैं यानी परमेश्‍वरी कृपा, मेरे साईबाबा की कृपा एवं सहायता का स्वीकार करने के सारे रास्ते बंद कर भी ले, या  नींद में यदि मग्न हो भी जाते हैं, तब भी मेरे पास वे आते ही रहते हैं, मेरे पास आकर मुझे आवाज देते ही रहते हैं, मुझे सावधान करते ही रहते हैं। 

संत तुलसीदास जी हमें सुंदरकांड में बतातें हैं कि भगवान श्रीराम की कथा हनुमानजी सदैव गाते ही रहते हैं। श्रीराम का काज करने- मैय्या जानकी को ढूंढने के कारण हनुमानजी लंका पहुंच जातें है । उस वक्त हनुमानजी
बिभीषण के पास भी गए और रावण के पास भी गए। हनुमानजी के आते ही बिभीषण नींद से उठ बैठे, वहीं रावण हनुमानजी के बारंबार समझाने पर भी अपनी अंहकार के गहरी नींद से जागने को तैयार ही नहीं था।
हनुमानजी हर किसी के पास आते ही रहते हैं, रामकथा का गायन हमारे सामने बैठकर करते ही रहते हैं, हमें बिभीषण की तरह स़िर्फ उठकर बैठना होता है, उन्हीं की तरह हनुमानजी का स्वागत करना होता है, बस इतना ही! इसे ही उठकर बैठना कहतें हैं ।

और यदि हम रावण की तरह उठकर बैठने को तैयार ही नहीं हैं, तो फ़िर अंतत: हमारे जीवन में भी सर्वनाश निश्‍चित है।
श्रीसाईसच्चरित की कथाओं का वाचन, श्रवण, अध्ययन करना यही है- साईनाथ की साद को प्रतिसाद देना, उठकर बैठना, बाबा की पुकार में ‘हामी’ भरना। यह मेरे श्रीसाईबाबा के कथाओं का अनन्य साधारण महत्त्व मैंने अधिक गहराई से जाना एक लेख को पढके - क्या आप पढना चाहेंगे ?
तो चलिए मेरे साईबाबा के पुकार को अपने जीवन में  सुनकर उठकर बैठने के लिए सिखतें हैं - 
http://www.newscast-pratyaksha.com/hindi/shree-sai-satcharitra-adhyay2-part12/
 


     

प्रत्यक्ष मित्र - Pratyaksha Mitra

Samirsinh Dattopadhye 's Official Blog